Home » istanbul escort » BAKIŞ AÇISI MESELESİ BÖLÜM 3

BAKIŞ AÇISI MESELESİ BÖLÜM 3

Lenny uyanık olsaydı durumun komikliğini fark edeceğini
bildiğim için gülmek istedim. Ama uyanık değildi ve döktü-
ğüm bir sürü gözyaşı yüzünden kıpkırmızı gözlerimle Roy’a
gülümsemem, ona durumun vahametini anlatmaya yetti.
Lenny bir daha uyanmayabilirdi.
Sevgi dolu birkaç gözyaşı daha yanaklarımdan yuvarlandı.
Ama artık büyük bir acıyla akmıyorlardı ve kısa süre sonra din-
diler. Sanırım buna son veren, Royun tatlı yüzünü görmek ve
Lenny’nin onun burada olmasını pek de istemeyeceğini bilme-
me rağmen iyi niyetini görmek olmuştu.
Roy yatağın diğer tarafına oturdu. Okumak için İncil’ini açtı
fakat izin istercesine bana baktı. “Sen bilirsin ama bence huzu-
ra ihtiyacı var” anlamında bir yüz ifadesi takındım. Roy başını
salladı. İncil ellerinin arasında açık kaldı ama Roy okumadı. O
anın ciddiyetine saygı duyduğu için ona karşı sevgi duydum.
Bunun sebebi, İncil okumasının saygıdeğer bir niyet olmaması
değildi. Ama o anın sahip olduğu kutsallıkta bu gerekli değildi.
Lenny gözlerini açmadan tutmak için elime uzandı. Ayağa
kalkıp elimi ona verdim. Nefes alışı kesintili ve düzensizdi. Ar-
tık benim için tanıdık olan, tanımlanması imkânsız bir koku-
yu duydum. Bu, ölümün kokuşuydu.
Sonra gözlerini açan Lenny doğrudan bana bakıp gülümse-
di. Fakat bu, tanıdığım ve arkadaşım olan Lenny değildi. Bu,
tüm ihtişamıyla, Lenny’nin bütün ruhuydu. Bu gülüşte, has-
talığın izi yoktu. Sadece artık egodan ve kişilikten arınmış bir
ruhun gülümsemesiydi.
Bu başka her şeyden bağımsız, canlı, parlayan ve neşeli, saf
sevgiydi.
Ona dürüstçe gülümseyerek karşılık verdim ve sanki kalbim
açıldı. İkimiz de sonunda her şeyin sevgiye vardığını bilerek
neşeyle gülümsedik. Daha önce hiç bu kadar sınırsızca güli’ım-
sememiştim ve bana da hiç böyle gülümsenmemişti. Arada
başka hiçbir şey yoktu. Bu saf neşeydi. Birbirimize ışıklar saça-
rak gülümserken zaman donmuştu.
Bir süre sonra Lenny gözlerini kapattı ama dudaklarında hu-
zurlu bir gülümseme kaldı. Benim kalbim de gülümsememek
için fazlasıyla açık olduğu için gülüşüm hâlâ yüzümdeydi.
Birkaç dakika sonra Lenny aramızdan ayrıldı.
Yatağın diğer yanından bizi izleyen Roy’un hayatı, tamamen
değişmişti. İncil i kapatarak sessizce oturdu. Tanrı nın sevgisi-
nin neye benzediğini anlamış ve Lenny nin ölmeden önceki
huzurunu izlerken bir mucizeye şahit olduğunu hissetmişti.
Tanrı nın gizemli yollarla çalıştığı konusunda onunla hemfi-
kirdim.
Roy’la birlikte bir süre daha orada sessizce oturduk. Çalı-
şanlara haber verdiğimde bu anın kaybolacağını biliyordum ve
çok geçmeden bunu yapmam gerekiyordu. Vedalaşırken Roy
ne söylemesi gerektiğinden emin olamayarak uzun süre elimi
tutup, doğru sözcükleri bulmaya ya da az önce olanları nasıl
ifade edeceğine karar vermeye çalıştı. Gitmeme izin vermek
konusunda çekingen davranıyordu, sanki o hikâyeyi paylaşır-
ken benim orada olmamam durumun büyüsünü bozacaktı.
“Büyük bir lütufia ödüllendirildik, Roy. Bilmemiz gereken
tek şey bu” dedim ona nazikçe. Beni tutup bununla tek başına
baş etmek istemeyen küçük bir çocuk gibi bana sıkıca sarıldı.
Her şey yoluna girecek, Roy.”
“Bunu insanlara nasıl açıklayabilirim?” diye sordu yalva-
rırcasına.
“Belki de açıklayamazsın” diyerek gülümsedim. “Ama belki
de açıklarsın. Ne olursa olsun, bize bu mucizeyi yaşatan güç,
bunu paylaşman gerektiğinde doğru sözcükleri bulmana yar-
dım etmek için yine yanında olacak.”
Başını sallayarak neşeli bir gülümsemeyle bana baktı ve,
“Hayatım bir daha asla eskisi gibi olmayacak” dedi. Ona sev-
giyle gülümsedim ve tekrar birbirimize sarıldık.
Evrak işleri tamamlandığında bakımevinden ayrıldım. Ar-
tık Lenny’nin bedeninin etrafında çok fazla hareket vardı ve
biz vaktimizi doldurmuştuk. Trafiğin yoğun saati sona ermişti
ve akşamüstü güneşi yürüdüğüm caddedeki ağaçların arasın-
dan bir sanat eseri gibi süzülüyordu. Kalbim açıktı ve gıılüm-
süyordu. Herkesi ve her şeyi çok seviyordum.
Evet, bu işin hem iyi hem de kötü tarafları vardı. Fakat hiç-
bir planlama ve yeterlilik, bu işin bana defalarca bahşettiği he-
diyeleri veremezdi.
Hâlâ bana verilen sevgi hediyesiyle kendimden geçmiş hal-
de, yüzümde büyük bir gülümsemeyle yürürken mutluluk ve
şükür gözyaşları yanaklarımdan döküldü.
Evet, bu iyi bir hayattı Lenny. Gerçekten de iyi bir hayattı.
BAKIŞ AÇISI MESELESİ BÖLÜM SONU
YARINKİ YAZIMIZDA (DEĞİŞEN ZAMANLAR)

Cevap bırakın