Home » istanbul escort » KEŞKE ARKADAŞLARIMLA BAĞLANTIMI KOPARMASAYDIM BÖLÜM 3

KEŞKE ARKADAŞLARIMLA BAĞLANTIMI KOPARMASAYDIM BÖLÜM 3

Ve bu anlardan
daha fazlasını deneyimlemek ve değerini bilmek için yaşamak
istiyordum.
Daha önce bu seviyede bir üzüntü ve yalnızlık yaşamış ol
duğum için Doris’in acısının onun için çok gerçek ve nere
deyse elle tutulabilir olduğunu anlayabiliyordum. Yemeklerde
ve gün içinde bazı yerlerde insanlarla birlikte vakit geçiriyor
du. Fakat anlaşılmaya ve kabul görmeye ihtiyaç duyuyordu.
Arkadaşlarını özlııyordu çünkü onlar, onu gerçekten anlayan
insanlardı. Acısını hafifletebileceksem bunu neden yapmaya
caktım ki?
Sonraki hafta bakımevine gittiğimde bu harika hanımefen-
dinin el yazısıyla yazılmış bir isim listesinin beni beklediğini
gördüm. Doris bana dört arkadaşı hakkında bildiği her şeyi
anlattı ve onlarla son görüştüğünde nerede yaşadıklarını söyle
di. Arkadaşlarıyla hikâyelerini benimle paylaşırken birlikte çay
içtik.
Listedeki isimlerden birini bulmak oldukça kolay olmuştu
ama Doris’in arkadaşı felç geçirmişti ve artık yürüyemiyordu.
Bu haberi alan Doris, oğlunun ona okuması için kısa bir not
yazdırdı. Arkadaşının durumunu öğrendiğinde iiziildüyse de
en azından bir mesaj gönderebileceğini bilmek ona huzur ve
riyordu.
Sevgili Elsie,
Sağlığının iyi olmadığını duyduğuma üzüldüm. Aradan
yıllar geçti. Alison hâlâ Japorıyada yaşıyor. Evimi sattım ve
artık bir bakımevindeyim. Bunu benim için genç bir ha
nım yazıyor. Seni seviyorum, Elsie.
Dostun,
Doris
Basit bir mesajdı ama Doris söylemek istediği her şeyi söyle
mişti. O akşam Elsie’nin oğlunu arayıp bu sözleri ona ilettim.
Daha sonra o da beni arayıp Elsie’nin nasıl mutlulukla gülüm
sediğini söyledi. Bu haberi Doris’e verdiğimde o da büyük bir
tatminle gülümsedi.
Bundan sonraki birkaç haftada iki arkadaşını daha bulma
yı başardım. Ne yazık ki ikisi de aramızdan ayrılmıştı. Doris,
bunu kabullenerek başını salladı. İçini çekerek, “Şey, sanırım
bunu beklemeliydik, tatlım” dedi.
Doris’in son arkadaşını bulmanın baskısı beni çok karar
lı hale getirmişti. İnterneti tarayıp birçok telefon konuşması
yapmıştım fakat durum pek de iyi görünmüyordu. Aradığım
insanlar iyiydi ve yardımcı olmaya çalışıyordu fakat hep şu söz
lerle karşılaşıyordum: “Üzgünüm. İsim doğru ama aile yanlış.”
Bu arada hâlâ Doris’i haftada iki kez ziyaret ediyordum.
Ben oturur oturmaz bir elimi tutar ve konuştuğumuz süre bo
yunca bırakmazdı. Bazen yapacak daha iyi işlerim olduğuna
emin olduğu konusunda ısrar ederek beni hemen göndermeye
ya da bir daha gelmemeye ikna etmeye çalışırdı. Ona birlikte
geçirdiğimiz zamandan benim de çok keyif aldığımı söyleye
rek içini rahatlatırdım ve bu doğruydu. Bunu duyduğunda
yüzündeki rahatlamayı ve bir sonraki ziyaretim için hevesini
görebilirdim. Yaşlı insanlardan öğrenebileceğimiz çok fazla şey
vardır, onlar büyük bir tarihi birikime sahiptir. Keyifli konuş
malarımızdan nasıl hoşlanmayabilirdim ki? Onlar büyüleyici
konuşmalardı.
Doris’in son arkadaşını ararken en sonunda bir ilerleme
kaydettim. Bir zamanlar Lorainne’in komşusu olduğunu söy
leyen yaşlı bir adam bana telefon etti. Bana ailenin daha sonra
hangi mahalleye taşındığını söyleyince Lorainne’in yerini
bulmayı başardım. Hatta telefonda benimle konuşan kişi, yaşlı
ama samimi ses tonuyla Lorainne’in ta kendisiydi. Ona kim
olduğumu ve ne yapmaya çalıştığımı açıkladığımda mutluluk
tan nefesi kesildi ve tüm kalbiyle Doris’e numarasını vermem
için izin verdi.
Elbette numarayı hemen Doris’e götürdüm. Onu gülüm-
seyerek kucakladıktan sonra ona üzerinde Lorainne’in ismi ve
telefon numarası yazılı olan kâğıdı uzattım. Doris beni yeni
den tutup heyecanla kucakladı. Bu paha biçilemez bir andı.
Bana telefonu getirmemi işaret ettiğinde şimşek gibi yerimden
fırladım. Ama o numarayı çevirmeden önce telefon konuşma
sı boyunca dışarı çıkıp ikisini yalnız bırakacağımı söyledim.
Nazikçe buna karşı çıktı fakat aslında ciddi olmadığını görebi
liyordum. Son derece heyecanlıydı. Yine de bana telefon bağ
lanana kadar kalmamı söylediğinde bunu kabul ettim. Onun
için Lorainne’in numarasını çevirmeden önce birbirimizi sıcak
ve sevgi dolu bir hisle kucaklayıp vedalaştık. Kalbim heyecan
dan davul gibi atıyordu.
Ahizeyi eline aldığında Doris’in yüzü neşe ve arkadaşının
sesini duymanın mutluluğuyla aydınlandı. Doris’in sesi yaş
lıydı ve Lorainne’in sesinin de yaşlı olduğunu biliyordum ama
telefon konuşması, hemen iki genç kadının konuşmasının ruh
haline büründü. Hemen gülmeye ve nefes bile almadan konuş
maya başladılar. Kendimi bu inanılmaz mutluluktan kopar
makta zorlanarak biraz ortalığı topladım ve etrafta dolaştım.
Fakat bir süre sonra dışarı çıktım. Kapıda, o an ışıl ışıl görünen
Doris’e sessizce el sallayarak veda ettim. Doris bir an için ko
nuşmayı kesti, Lorainne’den biraz beklemesini istedi ve bana,
“Teşekkür ederim tatlım. Teşekkür ederim” dedi. Başımı sallar
ken öyle kocaman gülıımsüyordum ki yüzüm acıdı. Koridor
da yürürken arkamdan yavaş yavaş kapanan kapıdan Doris’in
hâlâ güldüğünü duyuyordum. O gülümseme, eve dönüş yolu
boyunca yüzümden silinmedi.
Harika bir gündü ve yüzmek çok çekici görünüyordu. Etra
fımda akan suyun keyfini çıkarırken, suya dalar ve yüzerken o
mutluluk birkaç saat boyunca beni terk etmedi. Günbatımın
dan sonra eve geldiğimde Dorisle tanıştığım ve o gece çalıştı
ğım bakımevinde çalışan harika bakıcı Rebeccadan bir telefon
aldım.
Sevgili Doris, o akşamüstü uykusunda aramızdan ayrılmıştı.
Hemen üzüntü gözyaşları yanaklarımdan akmaya başladı
ama içimde bir mutluluk da vardı. Ne de olsa bu harika kadın
mutlu ölmüştü.
Kısacık bir zamanın bir insanın hayatını bu kadar çok de
ğiştirebilmesi inanılmazdır. Tanıştığımız gece karşılaştığım yal
nız kadınla son gününde sarılarak vedalaştığım kişiyi kıyasla
dığımda dünyadaki tüm paranın bile bunun sağladığı tatminin
yerine geçemeyeceğini gördüm.
Dünyanın dört bir yanındaki bakımevlerinde çok iyi ama
çok yalnız binlerce insan var. Ayrıca hayatlarını bakımevlerin
de geçirmek zorunda olan birçok genç insan da var. îster genç
ister yaşlı olsun, bu insanların son zamanlarında haftada birkaç
saatlik bir dostluk çok büyük bir fark yaratabilir. Elbette, in
sanları bakımevlerine yatırmamak her zaman için daha iyi bir
seçenek olsa da maalesef bu her zaman mümkün değildir. Bu
bakımevlerinde birilerinin bir anlamda başından attığı, orada
olmaması gereken birçok kişi vardır. Buna tanık olmak çok
acı vericidir. Fakat onlara ayıracağınız kısa zaman dilimleri bu
insanların hayatını büyük ölçüde değiştirebilir.
Bence Doris’in aramızdan ayrılışının zamanlaması mükem
meldi. Artık zamanı gelmişti ve o anda mutluydu. İkimiz de
birbirimizin hayatında oynamamız gereken rolü oynamıştık ve
bunun için ben her zaman şükredeceğim. O, harika bir kadın
dı. Kısa süre sonra Lorainne’le tanıştık. Bana o telefon konuş
masının saatlerce sürdüğünü söyledi. Telefonu kapattıkların
da ikisi de çok mutluydu. Bir kafede ağaçların altında oturup
Doris’ten ve genel olarak hayattan bahsettik. Sonra Lorainnein
eve dönme vakti geldi. Doris’in arkadaşıyla tanışabilmek hari
kaydı. Elbette, Doris’i tanımış olmak da öyleydi.
Umuyorum ki sevgili arkadaşımız diğer tarafa ulaştığında
diğer dostlarıyla da tekrar bir araya gelebilmiştir.Ve Sonsuza kadar hep mutlu yaşarlar.

DÖRDÜNCÜ PİŞMANLIK -KEŞKE ARKADAŞLARIMLA BAĞLANTIMI KOPARMASAYDIM BÖLÜM SONU

NOT : BİR SONRAKİ YAZIMIZ  GERÇEK DOSTLAR

 

Cevap bırakın