Home » istanbul escort » PİŞMANLIK YOK

PİŞMANLIK YOK

Bundan sonra işlerin değişme hızı inanılır gibi değildi. Dep-
resyon bir gecede, bütün ağır ve karanlık bulutlarını da ya-
nına alarak yok oldu. Beklediği tek şey sevginin gelmesiydi ve
bu olduğunda rolünün tamamlandığını anlayıp gitti. Bundan
sonraki birkaç günde meditasyon yaparak, şükrederek ve güzel
benliğimi selamlayarak enerjimi yeniden yükselttim. Bu kalbi-
mi beslerken uzun banyolar da bedenimi besliyordu. Tepelerde
uzun, rahat yürüyüşler yaptım ve hayata yeniden doğmuş biri-
nin gözleriyle bakıp şaşırırken kendimi hiç zorlamadım. Sanki
bir sabah, sınırsız güzellikte bir dünyaya uyanmıştım ve eski
halini hatırlamak çok zordu.
Yeni hayatımın başlangıcını belirginleştirmek için gerçek bir
veda ve karşılama töreni yapmaya karar verdim. Çayırlardan
odun topladım ve güzel bir ateş yaktım. Hayatımda düzgün bir
vedayı hak eden şeyler, eski benliğimin bazı parçaları ve bunlar-
dan kaynaklanmış olan durumlar vardı. Hem bunları hem de
karşıladığım şeyleri yazdım. Sonra güneş batıp akşamın ilk yıl-
dızları belirmeye başlarken mutlulukla iyileştiren ve ısıtan ateşin
yanında durdum. İlk kâğıt parçasını ateşe atarken benliğimin eski
parçalarına teşekkür edip onlarla vedalaştım. Karşıladığım her
şeyi de belirttim. Daha sonrasında açık arazideki göğün altında
oturup ateşe bakarken kendime ve hayatıma karşı engin bir sevgi
hissettim. Ayrıca içim muazzam bir şükür duygusuyla doluydu.
Ateş, beni ısıtıp aydınlatarak yanmaya devam etti. Gü-
lümseyerek üzerindeki sonsuz gökyüzünü kaplayan yıldızlara
baktım ve tüm bunların sonunda gerçekten de yeni birinin
doğduğunu fark ettim. Artık yıllardır olmak için uğraştığım
insan olmuştum. Sonunda onun kendisini göstermesine izin
vermiştim. Başka insanlar için bir sürü bahaneler bulan, yıllar
boyunca ağır acıları taşıyan ve kendisinin her türlü mutluluğu
hak ettiğini kabul edemeyen kişiye artık ihtiyacım kalmamıştı.
Artık onun rolü sona ermişti. Gelişimimdeki payı için ona na-
zikçe teşekkür ettim ve sonrasında o gitti.
Bundan sonraki her gün, farklı seviyelerde mutluluğu orta-
ya çıkardı. Bu neredeyse hayatı ilk kez keşfetmeye benziyordu.
Kendimi hiç bu kadar özgür hissetmemiştim. Daha önce hiç
tanımadığım, engellenmemiş, neşe dolu, suçluluktan azade
bir mutluluk doğal ruh halime dönüştü. Yeni kuşlar gelip çiti-
min üzerine oturuyor ve bana şarkı söylüyordu. Eski kuşlarım,
büyük bir huşuyla çayırlarda dolaşırken beni takip ediyordu.
Tüm duyularım, sanki haftalarca süren bir sessizlik meditasyo-
nundan çıkmışım gibi keskinleşmişti, ama bu farkındalık hali
kalıcıydı. Doğal sesler daha netti, renkler daha parlak ve daha
canlıydı. Kulübenin etrafındaki alanda yeşilin en az elli farklı
tonunu fark edebiliyordum.
İçimde her zaman olduğuna inandığım ama hiç tanımadı-
ğım bir ferahlık ve netlik vardı. Artık geçmişimin de neredeyse
hiç önemi yoktu. Yol boyunca kazandığım bilgelik, bir par-
çam haline gelmişti. Geçmişim öğrenmem için inanılmaz bir
araç olmuştu ve aldığım hiçbir ders ziyan olmamıştı. Ama beni
şekillendiren acı, üzerine düşen rolü oynamış ve şimdi çözül-
müştü. Kanıtlanacak, açıklanacak, haklı çıkarılacak hiçbir şey
yoktu. Yüzüm gıılümsemekten acıyordu. Neredeyse bir gecede
hayat bambaşka bir düzleme kaymıştı. Şimdiki zamanda ya-
şamak da yıllarca süren çalışmaların ardından artık bir yaşam
biçimine dönüşmüştü.
Daha sonra fırsat kapıları sonuna kadar açılmaya baş-
ladı. Yaratıcı yolculuğumdaki odaklanmalarım, azmim ve
fedakârlıklarım ödüllendirilmeye başladı. îşim çok büyük bir
hız kazandı ve hiç beklenmedik kaynaklardan yeni yazı fırsat-
ları doğdu. Kendime duyduğum sevgi, kapıları açarak muhte-
şem şeylerin bana doğru akmasına izin veriyordu. Hepsi yıllar-
dır sabırla sadece benim hazır olmamı bekliyordu.
O günlerin üzerinden de biraz zaman geçti ve iyiliğin doğal
akışı büyümeye devam etti. O zamandan beri hem profesyonel
hem de kişisel anlamda destek sistemleri etrafımda oluşmaya
devam ediyor. Elbette, her zaman kendim hakkında öğrene-
ceğim yeni şeyler olacak fakat artık en küçük lütfün bile her
zaman orada olacağını varsaymıyorum. Son yıllarda beni en-
gelleyen şeyleri her defasında bir katman serbest bırakarak bi-
linçli olarak hayal ettiğim hayatı yaratıyorum. Yaşamak istedi-
ğim hayat ve olmak istediğim kişi hakkında çok net olmak da
bu sürecin gerekli parçalarından biriydi. Artık nadir engeller
su yüzüne çıktığında onlar üzerinde çalışırken kendime karşı
sabırlı ve sevgi doluyum. Kendini keşfetmek, neşe dolu bir sü-
reç… Ve artık insani hatalarıma gülümseyebiliyorum.
Tüm bunlardan sonra kendimi, ölümüne kadar bakımı-
nı üstlendiğim herkese daha da yakın hissettiğimi fark ettim.
Önümde şekillenen bu yeni hayat, her birinin geriye baktık-
larında bir zamanlar mümkün olduğunu bildiği ve pişman-
lıklarında bahsettiği hayattı. Başka her şeyin kayıp gittiği son
haftalarında ve günlerinde hepsi daha farklı yaşamış olsalardı,
hayatın onlara nasıl bir neşe getirmiş olacağını fark etmişlerdi.
Fakat hepsi pişmanlıklarından bahsetmemişti. Bazıları, birkaç
şeyi farklı yapacaklarını dile getirseler de gerçek bir pişmanlığın
ağırlığı altında ezilmemişti. Bazıları yaşamış oldukları hayattan
gayet memnundu. Ya da en azından, yaşamış oldukları hayatı
güzelce kabullenmişlerdi. Fakat diğer birçoğunun pişmanlıkları
ve duyulmaya, düşüncelerinin bilinmesine dair güçlü bir arzuları
vardı. Müşterilerimle geçirdiğim zamanın uzunluğu muhteme-
len bu ilişkilerin dürüstlük seviyesinin yükselmesine yardımcı
olmuştu. O geniş zamanlar için her zaman şükredeceğim.
Benimle paylaştıkları pişmanlıklar, ne zaman geleceğini bil-
mediğim hayatımın sonunda, kendimi onlar gibi hissetmemek
konusunda kararlı olmamı sağlamıştı. Böylesine bilgelik dolu
hediyeler aldıktan sonra bundan ders almamam imkânsızdı.
Ama bu en büyük sınavı atlatmayı başardıktan sonra müca-
delenin ne kadar zor olabileceğini anlıyordum. Fakat aynı za-
manda sonuna kadar direnmenin ödüllerinin ne kadar mutlu-
luk verici olduğunu da anlayabiliyordum.
Bu harika insanların her birinin, ölmeden önce biraz olsun
fark ettiği potansiyel tatmin ve mutluluk; şu anda, bizim bu
dünyadan ayrılma vaktimiz gelmeden önce hepimiz için ge-
çerlidir. Doğan her yeni gün beni, iyiliğin doğal akışıyla biraz
daha büyülüyor. O gelmek istiyor ve buna nasıl izin vereceği-
nizi öğrendiğinizde geliyor da, yani inanç ve kendinize karşı
duyduğunuz sevgiyle. Öncelikle kendi yolunuzdan çekilmeniz
gerekiyor ki işin asıl zor kısmı bu. Her şeyin akmasına izin ver-
menizi engelleyen yıkıntıları temizlemeniz ve düşüncelerinizi
sahiplenmeniz gerekiyor.
Öğrenme, her zaman devam ediyor. Büyüme konusunda
belli bir noktaya gelip, “Harika. Artık arkama yaslanabilirim
çünkü her şeyi biliyorum. Artık yola hiçbir şey öğrenmem ge-
rekmeden devam edebilirim” demek gibi bir şey yok. İçsel yol-
culuğunda çok yol kat etmiş olan Stella’nın bile zaman zaman
olayları akışına bırakması ve teslim olması gerektiğinin hatırla-
tılmasına ihtiyacı vardı. Bunu yaparak aramızdan ayrılma vak-
ti geldiğinde yüzünde canlı bir gülümsemeyle gitmeden önce
kalan günlerini daha huzurlu geçirebilmişti.
Bu yüzden, öğrenme asla son bulmuyorsa, buna direnmek
yerine kucak açabiliriz. Kendim hakkında yeni bir şey öğren-
mediğim bir gün bile geçmiyor. Ama artık bunu sevgi dolu
bir nezaketle, kendimi koşulsuzca severek ve kendimi yargıla-
madan yapabiliyorum. Hafifçe ve sevgiyle gülmek de öğrenme
sürecini kolaylaştıran bir şey.

Cevap bırakın